غزل 13 حافظ؛ می دمد صبح و کله بست سحاب

فال شما نشان می‌دهد که در مسیر یک خواسته مهم، ممکن است با تأخیر، بی‌توجهی یا رفتارهایی روبه‌رو شوید که باعث تردیدتان شده است. با وجود این، موضوع هنوز برای شما اهمیت دارد و دل‌تان نمی‌خواهد به سادگی از آن دست بکشید. حافظ در این غزل چنین حالتی را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که برخی خواسته‌ها پیش از رسیدن به نتیجه، دوره‌ای از آزمون و انتظار دارند. اما نکته مهم این است که صبر نباید به پذیرش بی‌حد و مرز بی‌مهری تبدیل شود. اگر موضوعی ارزشمند است، برای آن تلاش کنید؛ ولی نشانه‌های واقعی را نیز ببینید و عزت نفس خود را حفظ کنید. فال بیشتر به صبری آگاهانه اشاره دارد؛ صبری که در آن هم امید وجود دارد و هم شناخت درست از شرایط.

حافظ در این غزل از صبح و دگرگونی طبیعت آغاز می‌کند؛ ابر کنار می‌رود و فضای جهان آماده تغییر می‌شود. سپس شاعر از رفتن یار و رنجی که از این دوری بر دل او مانده سخن می‌گوید و از باد صبا می‌خواهد پیام او را به محبوب برساند. در ادامه، غزل میان امید و شکایت حرکت می‌کند؛ شاعر از یک سو به آمدن صبح و پایان تیرگی اشاره دارد و از سوی دیگر هنوز از دوری و بی‌وفایی محبوب رنج می‌برد. در بخش‌های بعدی، حافظ از عشق و حال عاشقانه سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که راه عشق آسان نیست. او در برابر ناز و بی‌مهری محبوب همچنان دلبسته است، اما این دلبستگی همراه با گلایه و بی‌قراری است. مضمون کلی غزل، گذر از تیرگی، امید به تغییر، رنج فراق و وفاداری به عشق است؛ عشقی که با وجود سختی‌ها هنوز در دل شاعر زنده مانده است.