غزل 7 حافظ؛ صوفی بیا که آینه صافیست جام را

فال شما نشانه آن است که برای رسیدن به نتیجه مطلوب، بهتر است حقیقت امور را با دقت بیشتری ببینید و تنها به ظاهر یا وعده‌های دیگران تکیه نکنید. ممکن است در اطراف شما موضوعی وجود داشته باشد که ظاهر آن با حقیقت درونی‌اش تفاوت دارد و نیازمند نگاه عمیق‌تر و تجربه بیشتر است. این غزل همچنین هشدار می‌دهد که همه خواسته‌ها قرار نیست برای همیشه در اختیار انسان باقی بمانند. اگر فرصتی واقعی در زندگی شما وجود دارد، آن را به امید شرایط ایده‌آل از دست ندهید. در عین حال، برای رسیدن به هدفی که نشانه‌های روشنی از امکان تحقق آن ندارید، بیش از اندازه انرژی صرف نکنید. راه درست در این فال، حفظ صفای دل، شناخت واقعیت و استفاده سنجیده از فرصت‌های موجود است.

حافظ در این غزل با خطاب قرار دادن صوفی، از جامی سخن می‌گوید که مانند آینه صاف است و می‌تواند صفای میِ سرخ‌رنگ را نشان دهد. سپس می‌گوید رازهای درونی را باید از رندان مست پرسید، زیرا این تجربه و حال در زاهدی که تنها به مقام ظاهری تکیه دارد دیده نمی‌شود. تصویر عنقا نیز بیانگر حقیقت یا مطلوبی است که با دام و روش‌های معمول نمی‌توان به آن دست یافت. در ادامه، شاعر انسان را از طمع وصال دائمی برحذر می‌دارد و یادآوری می‌کند که دوران جوانی و فرصت زندگی می‌گذرد. او توصیه می‌کند از لذت و فرصت نقد زندگی بهره ببریم، زیرا حتی بهشت آدمی نیز ماندگار نیست. در پایان، حافظ با زبانی ارادتمندانه از آستان محبوب و جام سخن می‌گوید. در مجموع، غزل درباره صفای درون، فاصله میان ظاهر و حقیقت، ناپایداری زندگی و ضرورت قدر دانستن فرصت‌های موجود است.